henkdeboer.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Laatste reacties
    Impressie
     
    Marokko, een land van contrasten, van ferrari's en ezels, van villa's en sloppenwijken.
      
    Daar waar de bergen uit de steppe oprukken, de ezels gebukt gaan onder schoven graan, de vrouwen gesluierd in diep zwart, de bewoners bang zijn voor het boze oog en kinderen opduiken voor een dirham. Daar ligt Marokko.  Een land aan de zee en aan de woestijn, en aan de hemel waar Allah aanbeden wordt van 's ochtends vroeg tot diep in de avond en de doden een trede afstaan van het paradijs. Daar ligt het land van de moulah's, de Berbers en de Drie Koningen.
     
    Waar de huizen strak aan de bergen liggen en in de valleien gevleid met de schutskleuren bruin, geel en wit om zich te beschermen tegen het boze oog. Waar bij de geboorte van een zoon een hen wordt geslacht en voor een meisje een haan, daar waar Berbernomaden met hun bepakte ezels trekken door het land en hun doden begraven met slechts een steentje, waar aan de heilige Maraboet door vrouwen gevraagd worden om vruchtbaarheid. Marokko een land waar de onvruchtbare vrouw door de man wordt verstoten. Daar ligt het land van het verleden en van de belofte. Het land waar de Joden in 587 v. Chr. handel bedreven en piraten de Spaanse en Portugese schepen aanvielen, maar de Hollanders niet. Waar Michiel de Ruyter zegevierde met het veroveren van zeven schepen en in de haven van Agadir aanmeerde en op het schild werd geheven. Dat is het land van de Medina's, de kasbah's en de paleizen.
    Eert Allah, de koning en het land. 
     
    Marokko is een land van contrasten, een land van fossielen en fosfaten en wat in het verschiet ligt. Een land van woestijnen en oases, van kloven en rivieren, van dadels en abrikozen. Waar de granaatappel bloeit. Daar waar de kinderen van s'morgensvroeg van zeven tot tien en van tien tot één en van één tot vier in groepen naar school gaan, maar hun eigen boeken moeten betalen. Daar waar de armen niet door de staat worden omgezien, de gevangenen op water en brood leven van hun vrouwen die elke dag voor de gevangenispoort staan, daar ligt het land van ongekende mogelijkheden, waar de infrastructuur in snel tempo toeneemt, de waterdragers afnemen, de dirham in waarde stijgt en de schotels niet meer te tellen zijn.
     
    Daar waar de bergen van bruin naar groen, van zandkleur naar grijs verkleuren. Waar de zon opgaat boven de bruine zandduinen van Merzouga en de kamelen op terugtocht lange poten hebben, en de mintthee gastvrij wordt gedronken in een Berbertent van donkerbruine geitenvellen, waarvan de naden van kamelenharen open gaan door de zon en dichtgaan door de nacht. Daar ligt het het land met machtige rotswanden en diepe kloven die majestieus veranderen in honderdtachtigduizend dadelbomen van manlijke die vijf vrouwelijke bevruchten en later de randen van de platte dakens met hakens zwaar laten hangen van de dadeltrossen. Waar ooievaars nestelen op ruïnes en dakens van huizen, op kasbah's en minaretten. Daar lopen herders rond met geiten of schapen, en in de Arganiabomen klimmen boomgeiten om de vruchten ervan te eten en de pitten door verstoten vrouwen worden gezocht en tot olie gemalen en verkocht als after shave.
     
    Marokko met de meeste hersteloperaties bij meisjes van achttien die zich lieten prostitueren door jonge Saoedi-Arabiërs om aan dirhams te komen, maar het probleem laten herstellen voor de huwelijksnacht. Een land waar de Berbers papiergeld op hun lichaam dragen omdat ze geen portemonnee hebben en de briefjes ruiken naar zweet en tot vodjes zijn geworden. Waar de zieken worden genezen door de kruiden van het land en kinderen met een handicap verstoten worden en het daglicht niet mogen zien vanwege het boze oog. Het land waar van vijf tot zeven in de avond de pantoffelloop is en de waterdragers met bekers rinkelen, waar apen in te nauwe kooitjes zitten en de slangenbezweeders gedrogeerde slangen bevangen. Waar de taxi´s een eigen kleur hebben, van steden die nieuw zijn en verlaten, van ingestort door de aardbeving zoals Agadir om één minuut voor twaalf op 29 februari 1960. Waar een vader met zijn zoon van twaalf toen thuis kwam van de bioscoop en de stad in puin zag. Ontzetting!
     
    Daar waar het strand nog goudgeel is en de zee azuurblauw, waar de golfen fris op het strand rollen en waar je mooie stenen kunt vinden. Daar waar de filmstudio´s zijn en de bewoners leven als figuranten. Waar de beroemdste films zijn opgenomen zoals The Gladiator en The Jewels of the Nile, Asterix en Obelix, en Spiderman I. Daar ligt Marokko, het land waar ik veel heb gezien, maar nog meer heb gemist.
     
     
    Opgaande zon......................................................Boomgeit in Arcaniaboom 
     
    Marokko, 8 mei - 22 mei 2009 

     
     
     
    Lees meer...   (3 reacties)
    Hoe slacht je halal en plukt een kip in Marrakech?
    Met een schoenpoetsmachine!
    Dat gaat zo. In de soeks van Marrakech wijst een Marrakchi in een ren met witte kippen een kip aan. De verkoper grijpt die kip met zijn rechterhand bij zijn beide poten en duwt hem levend van voren naar achteren in de draaiende schoenpoetsmachine. Kip maakt een hoop kakelkabaal en wordt dood en geplukt afgeleverd aan de koper voor een handvol dirhams.
     
    Dit is Marokko.
     
     
    Kippenren 
    Lees meer...   (1 reactie)
    Travestieten als buikdanseressen op het fameuze plein van Marrakech.
    Plein Jemaa el Fna. Van top tot teen gesluierd, alleen de navels niet. Onder de neus zie je een dot haar en dan blijken het mannen met snorren en baarden te zijn. Travestieten. Berbers. Vrouwen mogen in Marokko niet in het openbaar buikdansen, alleen als het een besloten bijeenkomst is. De mannen die er om heen staan klappen in de handen. Het geluid van fluiten van slangenbezweerders, die gedrogeerde slangen bevangen,  klinkt luid vrolijk over het plein. Her en der zwaar gesluierde waarzegsters in kleermakerszit op de grond, verhalenvertellers, muzikanten en dansers. Tegen vijf uur worden de eettenten opgezet en gaat men massaal aan de couscous. Adembenemend.
     
    Dit is Marokko.
     
     
    Plein van Marrakech (slangenbezweerders op de voorgrond,
    rechtsboven eettenten)
    Lees meer...   (1 reactie)
    Voor de lunch in Tinerhir stond kip op het menue. Maar kennelijk hadden de kippen een reis om de aarde afgelegd, want ze waren zo taai als na een vlucht van veertigduizend vlieguren. Een nazaat van de 150.000 Soedanese slaven, het 'Zwarte Slavenleger' van Moulay Ismaïl (1672-1727; 500 vrouwen, 900 kinderen), een lange magere ober die de kip serveerde, dacht vrolijk te zijn en trok voor het oog van een verbaasde toeriste zijn tandeloze mond open en stak zijn tong uit en maakte daarmee rare geluiden. De toeriste kreeg ter plekke een hartverzakking en vond het geen manier van doen. Ze zou een klacht indienen bij Kras, waarmee we on tour waren.
    De ober had één tand waardoor de mond zo groot leek, dat je er een krielkip in kon duwen. Na de maaltijd waren onze tanden ook sleets geworden, een begin van tandeloosheid.
     
    Dit is Marokko.
     
    Eerst wat anecdotes en dan een impressie.
    Lees meer...
    Vanmorgen is bekend geworden dat onze ds. Arjan van Lagen is overleden. Afgelopen zondag vierde hij nog in De Nieuwe Stad ons derde lustrum. In een tweespraak met ds. Lindner van de EBG werd de preek gehouden.
    Een grote klap voor de Protestantse Gemeente Bijlmermeer.
    Arjan was 15 jaar predikant van onze gemeente en was zeer geliefd. Ik kan nog niet beseffen dat hij er niet meer is. Nooit meer zijn haastige tred in de hal van de kerk. Nooit meer zijn grapjes. Nooit meer...
     
     
    Ds. Arjan van Lagen 
    Lees meer...   (4 reacties)
    Het derde lustrum van De Nieuwe Stad was een groot feest. Twee kerkzalen vol met mensen. Sfeer was uitstekend. Stadsdeelvoorzitter Elvira Sweet was er ook. In licht roze met een mooie licht roze hoed op.
     
     
    Beide kerkzalen met dezelfde liturgie. Stereodienst.  
     
     
     
     
    Links mevrouw Sweet 
    Lees meer...
    Aanstaande weekend viert De Nieuwe Stad haar derde lustrum. Vijftien jaar samen kerk. Samen kerk met Katholieken, Lutheranen, Hervormden, Gereformeerden en de Evangelisch Broeder Gemeente.  Samen De NieuweStad beheren, samen opruimen,  samen vieringen, samen elkaar ontmoeten en van elkaar eten. Samen erbij horen en samen meedoen. Diversiteitsbeleid in optima forma. Met trots ben ik daar dan ook al sinds 1 mei 1989 beheerder van. De Nieuwe Stad is een proeftuin voor Zuidoost.
     
    Samen zijn in één gebouw is zeer bevorderend voor integratie en participatie. Het versterkt ook de sociale cohesie. Dat wil burgemeester Cohen ook in zijn laatste notitie "Scheiding Kerk en Staat', waarin hij refereert aan de Nota 'Erbij horen en meedoen'. In De Nieuwe Stad hoor je erbij en doe je mee. Niemand aan de kant.
     
    Burgemeester Job Cohen wil in zijn notitie o.a. sleutelen aan de erfpachtconstructie. Hij wil de erfpachtcanon naar beneden bijstellen voor kerk, mandir en moskee. In de periode 1967-2007 zijn tien gevallen bekend van een lagere erfpachtcanon.
     
    Op 11 juni 2007 heeft de gemeenteraad gedebatteerd over de indirecte tegemoetkoming in de kosten van de Church of Pentecost in Zuidoost in 1991 door de erfpachtcanon naar beneden bij te stellen om de vaste lasten van de kerk draaglijk te maken.
    De centrale fractie van het CDA is ontvankelijk voor deze erfpachtconstructie, als het maar in principe gaat om gelijke monnikken, gelijke kappen. Dat zou dus kunnen betekenen dat MCTC van Moses Alagbe een kerk kan gaat bouwen (een plan in de ijskast) met een lager erfpachtcanon, maar ook Mosterdzaad van Dolf Bakaman die in Matchbox zit. Een interessante optie voor tientallen kerken in Zuidoost, maar ook voor de mandir. Maar hier wringt dan ook meteen de schoen, want je kan niet de ene wel en de andere niet een lager erfpacht geven. Dan kom je ook met de Grondwet op gespannen voet te staan inzake gelijke behandeling.
     
    De notitie van Cohen kwam bij mij op toen afgelopen zondag, 31 augustus, de EBG met een stand in de hal stond voor hun nieuwe kerk op Kortvoort.  Een kerk, van misschien wel duizend vierkante meter, kost een op hoop geld als je uitgaat van € 1.500 per vierkant meter bouwkosten. Daarbovenop komt dan nog de erfpacht. En grond is duur in Amsterdam.
    Wi Eegi Sani is de financiële actie van de Evangelisch Broeder Gemeente om op Kortvoort, waar nu basisschool Crescendo staat, een eigen gebouw neer te zetten. Als het zo ver is zal de EBG De Nieuwe Stad dus verlaten. En dat is jammer voor de veelkleurigheid, de saamhorigheid en de sociale cohesie in De Nieuwe Stad, waar wij ook in de politiek voor stadsdeel Zuidoost juist nu zo druk doende mee zijn. Maar in het komend weekend staat De Nieuwe Stad als vanouds weer in het teken van een feestelijke gezamenlijkheid.
     
    Vrijdagavond 5 september zullen allerlei koren optreden (inloop zeven uur) en zondag 7 september om elf uur gezamenlijke kerkdienst in twee kerkzalen. Dat wordt als vanouds weer een feest.
     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl